Flugrás 714 til Sydney
Sperrið eyrun sparið hljóð
spakleg heyrið fræði.
Elskið meira ykkar fljóð
yrkið fleiri kvæði
Mig enginn kallar auðnuhrók,
ég aura fáa græði,
ligg í skóla, les á bók
og læri íslensk fræði.
Hér er dæmi um menntamann
sem mætir engum þörfum.
Ekkert gagnið gerir hann
í gjaldeyrisskapandi störfum.
Allir þurfa eitthvert starf
og aura fyrir vikið.
Endurskoðanda einnig þarf
ef undan skatti er svikið
Vinnan hún er ekki allt
andan þarf að metta.
Þó hér í heimi flest sé falt
fáir selja þetta.
Þið hraustu menn og fögru fljóð
sem fáið ekki að vinna.
Gleymið voli, hafið hljóð,
heyrið rímu af Tinna.
Ævintýri ég nú þyl
sem ykkur skemmtun veitir
og sjö, einn, fjórir, Sidney til
sagan Flugrás heitir.
Sagan hefst er halir pent
um hálfa jörðu hafa
ferðast og að lokum lent
á landi er kallast Java.
Kappi gengur flugvél frá,
frægur stjóri dalla.
Kolbeinn Kafteinn heitir sá,
kjaftinum lokar varla.
Á Myllusetri mætur býr
og mikils viskís nýtur,
að yfirbragði eins og nýr
ái hans Kjálkabítur.
Kolbeinn hann er tryggðatröll
sem trúir engu bulli.
Harðsnúin er hetjan öll
með hjarta úr skíragulli.
Næst á hæla honum fer
háskólamenntaður maður.
Utan við sig oft sá er
og ekki laus við þvaður.
Oft hann leysti þunga þraut
þrungna flækjum sönnum
og tækjum upp í tunglið skaut
troðfullum af mönnum.
Flókin stundar fræðin ver,
fátt um annað skeytir.
Ætíð halur þykir þver
þá hann dingli beitir.
Í kjölfar Vandráðs kemur nú
kappinn eitursnjalli.
Að hann, hér er almenn trú,
enginn lýti galli.
Hann bragðar hvorki bjór né vín,
bófa skelfir greppur.
Engin vél á honum hrín,
úr hættum ætíð sleppur.
Tinni heitir þessi þegn,
þekkur góðum kröftum,
vitur, traustur, góður, gegn,
grimmur vondum röftum.
Hundur Tinna tala kann,
tugthúslimabítur.
Tobbi greyið heitir hann
hvolpur mjallahvítur.
Þeir sjá hvar stendur flugstöð fín
og fegnir þangað leita.
Ofurlítið áfengt vín
þeir ætla sér að veita.
En Kolbeinn festir auga á
aumum tötraróna
og furðulegri fyllist þrá
að fæða þennan dóna.
Kallinn þjáir kvefpest sú
sem kitlar nefrás alla.
Af hnerra hann allur hristist nú
svo hattur firrist skalla.
Kolbeinn laumar litlu fé
í lúinn hatt án orða
og lætur kalli leynt í té
lítilræði að borða.
Gleðst mjög stjóri gnoðar við
góðverk sitt og hefur
þegar öðlast innri frið
sem ytri skynjun tefur.
Óhapp týpískt upp hann sker
sem aðra sjaldan hendir.
Um ferðatösku fellur ver,
í fang á manni lendir.
Glaður karl sá kynnir sig:
,,Komið allir sælir.
Kunnið þið ekki að kenna mig.
Ég kallast Úffi``, hann mælir.
Ég flugvél stjórna fyrir mann
sem fílar ekki hlátur.
Ógnarmikinn auð á hann
en aldrei samt er kátur.
,,Til Ástralíu liggur leið
um loftveg okkar beggja.
Þar er Sidney borgin breið
sem bíður komu seggja.``
,,Harla smár er heimurinn``,
herra Kolbeinn segir.
,,Einmitt þangað, Úffi minn,
okkar liggja vegir.
Nú eyru spangól innan sker.
Einn að snúðugt arkar.
Fautinn bráður flýtir sér
og fast í Tobba sparkar.
Aðstoðarflugstjóri fautinn er
fremur nýr í starfi.
Nafnið Páll sá peyi ber
Pumpaslektisarfi.
,,Undiförult illsku bragð``,
argur hugsar Tinni.
,,Pumpi þessi er ferlegt flagð
fögru undir skinni.``
,,Þarna kemur Karreidas``,
kátur Úffi mælir.
,,Auðjöfur með frekju fas,
í fylgd með honum Spælir.``
Kolbeinn aftur eygir mann
sem allsleysis bar hlekki.
Níska þjakar nirfil þann.
Neyð hann plagar ekki.
Hans úr lúnum hatti grænn
hangir einhver bleðill,
fyrrum Kolbeins fjarska vænn
fimmdollaraseðill.
Vandráður þrífur þennan aur
og þegnum sýnir kátur
en háloftanna höfuðpaur
hrellir enginn grátur.
Þvert á móti mæðir hann
meður krampa stórum
hlátur sem að hann ei kann
að hefta í sínum fórum.
Undrun grípur um sig fljótt
við allan þennan hlátur.
Furður gerast, feitt er mjótt,
fúll á móti er kátur.
,,Upp á hlátur höldum minn
með hollum miði grænum.``
Karreidas spyr kafteininn:
,,Kanntu að sökkva kænum.``
Honum vefst mjög tunga um tönn
,,Tja, ég veit nú varla.``
,,Nei, orustan er ekki sönn.
Ég á við leikinn snjalla.``
Kolbeinn leikinn kann mjög vel
og kjarkinn vantar ekki.
,,Ég mig góðan talsvert tel.
Tap ég varla þekki.``
,,Sem við leitum á sömu mið
til Sidneyborgar Tinni
er einboðið að allir þið
í einkaþotu minni
komið hraustu kappar þrír
með knáum Tobba hundi.
Þá get ég ferðast glaður, hýr
á góðra vina fundi.``
Í móinn hvorki malda þeir
né mótbárur fram setja
því feikinískan fjármagnsreyr
fáir kunna að letja.
,,Sprettu nú úr spori fljótt,
Spælir, redda málum
og fararteskið fáðu sótt.
Farðu nú. Við skálum.``
Tobbi hleypur Tinna frá
sem taflaust eftir leitar.
Ólinni hann af sér brá
og argur henni neitar.
Hvolpinn Tinni finnur fljótt
fast við símaklefa.
Tobba harður heftir skjótt
en hundinn þó vill sefa.
Upp á gátt nú opnast dyr
og út úr klefa Spælir
æðir hratt sem aldrei fyrr
og óðar nervös mælir:
,,Ég aðeins hringdi í ættmann minn
einmana hér staddan
og sagði honum hvar ég vinn,
hætti svo og kvaddi hann.``
,,Segðu bara sannleikann.
Svei þér!``, hugsar Tinni.
Þó að lyktum lætur hann
liggja kjurt að sinni.``
Rassopúlos
