Purrustelpan.

Einu sinni var stelpa sem átti heima í litlu húsi hjá mömmu sinni og pabba. Þar bjó líka kisa sem hét Branda. Stelpan var oft úti með vinkonu sinni að moka eða hjóla á hjólinu sínu en stundum var hún að keyra dúkkurnar sínar í dúkkuvagni eða leika sér við kisuna Bröndu.

Svona gekk lífið sinn vana gang þar til kvöld eitt að nokkuð skrítið geriðst. Klukkan var orðin margt og hún átti að fara að þvo sér, bursta tennurnar, hátta sig og sofa. En þá sagði stelpan: „Nei, ég vil ekki þvo mér, bursta tennurnar, hátta mig og fara að sofa. Nei, nei, nei!" Og svo purraði hún á mömmu sína sem ætlaði að hjálpa henni. Mamma varð alveg steinhissa og kallaði á pabba að koma eins og skot. Pabbi kom þjótandi innan úr stofu og sagði byrstur: „Hvað varstu eiginlega að gera stelpa? Þú verður að þvo þér bursta tennurnar, hátta þig og fara að sofa. Klukkan er orðin svo margt. Það er löngu kominn háttatími." En þá purraði stelpan bara aftur svo mamma þurfti að hlaupa fram og ná í regnhlíf af því purrurigningin var svo mikil.

Upp frá þessu kvöldi tók stelpan upp á því að purra í tíma og ótíma ef henni mislíkaði eitthvað. Hún purraði á pabba þegar hann var að klæða hana. Hún purraði á mömmu þegar hún var að setja hana í bílstólinn. Hún purraði á Bröndu kisu þegar kisa vildi ekki láta stelpuna halda á sér. Og hún purraði á vinkonu sína þegar þær vildu báðar leika að sama kubbnum í einu. En þá purraði vinkona hennar á móti og þær hættu að leika saman.

Loks var ástandið orðið svo slæmt að enginn gat verið nálægt purrustelpunni nema í pollagalla og með regnhlíf. Mamma hennar og pabbi vissu ekkert hvað til bragðs ætti að taka. „Hættu strax að purra!", sögðu þau bæði í kór, en þá varð stelpan svo reið að hún purraði meir en nokkru sinni fyrr. Hún purraði svo hátt og af svo miklum krafti að hún tókst á loft og fauk langt, langt í burtu.

Loksins lenti purrustelpan þar sem hún hafði aldrei komið áður. Þetta var nú skrýtinn staður. Þarna var fullt að fólki, bæði börnum og fullorðnum. Þarna voru hús og bílar og gras og götur, vinnustaðir, leikvellir og allt var eins og heima á Íslandi, nema hvað hér klæddust allir pollagöllum og báru regnhlífar. Af hverju? Ástæðan var einföld Allir voru sí purrandi. Það stytti aldrei upp. Purrurigningin var látlaus. Purrustelpan komst nú að því að hún var aldeilis ekki ein í heiminum.

Hún vék sér að strák sem stóð og purraði á stóran kall sem gekk framhjá og spurði: „Hvað heitir þessi staður eiginlega?" „Purruland", sagði strákurinn og purraði á hana. Stelpan purraði á móti og líka kallinn sem átti leið hjá. Svo fóru allir að purra og spenna upp regnhlífarnar sínar.

En purrustelpunni fór fljótt að leiðast. Hér var ekkert gaman, bara tómt purr. Hana langaði heim til sín og til pabba og mömmu. „Ég vil fara heim", sagði hún. „Hér er ekkert skemmtilegt að vera. Ég skal bara hætta að purra. Þá kemst ég kannski heim og get háttað mig, þvegið mér, burstað tennurnar og farið að sofa, af því ég er orðin þreytt af öllu þessu purri." Svo hætti hún að purra.

Þá heyrði hún allt í einu kunnuglegt mjálm. Branda kisa var komin. Hún hafði heyrt til hennar þó hún væri langt í burtu, enda heyra kettir miklu betur en menn. „Ég skal hjálpa þér heim ef þú lofar að purra aldrei aftur", mjálmaði kisa. „Já, ég lofa því", sagði stelpan og svo fóru þær heim. Mamma og pabbi urðu glöð og ánægð yfir því að fá stelpuna sína aftur og ekki síst vegna þess að hún var hætt að purra. Nú gekk lífið aftur sinn vana gang. Stelpan var dugleg að þvo sér, bursta tennurnar, hátta sig og fara að sofa á skikkanlegum tíma á kvöldin og purraði aldrei framar.