Í æsku minni oft var rætt
um Ófeig ríka á Fjalli.
Svo lærðist mér að ömmu ætt
var út frá þessum kalli.
Ófeigur var afi hans
Eyjólfs sem að forðum
aðsókn þoldi andskotans.
Allt gekk þá úr skorðum.
Frá Stokkseyri hann sótti sjó
og svaf í Ranakoti
er sending þangað ferleg fló
úr fjandans dýpsta skoti.
Snemma nætur ríkti ró
hjá rekkum stundu góða.
En vermönnum varð um og ó
er einn byrjaði að hljóða.
Upp í fleti sínu sá
sat og tók í nefið
að óvörum var eitthvað þá
óhreint honum gefið.
Hann í rekkju braut á bak
að bragði dulinn kraftur
sem karlinn tók snart kverkatak,
á kvalastaðnum skaptur.
Önd hans var að örmagnast
undan fargi þungu
því dauðs manns hendur hertu fast
að hálsi og meiddu lungu.
Eyjólfur og aðrir þar
óðar sinntu honum.
Árangur sú aðstoð bar
allra fram úr vonum.
Árinn lét nú lausan þann
sem lá og stundi þjáður
en argur réðst á annan mann
illskeyttur og bráður.
Upphófst nú í annað sinn
aðsókn með þeim krafti
að búðin skalf við barninginn
svo brast í hverjum rafti.
Innan hlustir ýlfur skar,
ótt var glamur tanna.
Nístingskuldi nástrandar
næddi um huga manna.
Þannig milli manna flaug
meinsemd grandi hlaðin.
Raun bar vitni um ramman draug.
Rýma þurfti staðinn.
Óður hljóp þá andskotinn
út með glettu sína.
Í næstu sjóbúð æddi ´hann inn
aðra menn að pína.
Sléttan mánuð magnaðist
martröð illra skapa.
Öngvir búðir gátu gist
sem geði vildu´ ei tapa.
Eyjólfur þó ekki par
átti neitt við Móra
og aldrei nokkur átti svar
við undri þessu stóra.
Skyndilega skrattinn hvarf,
sá skeinuhætti fjandi.
Árinn fann sér annað starf
eflaust hér á landi.
Hafi þér ei hugnast ljóð,
hlýddu mínu ráði,
góði skaltu glugga´ í óð
sem Grímur Thomsen skráði.